kimseye muhtaç olmamak

olum kimseye muhtaç olmasak
elimize muhtacız , erkekler olarak

baudelaire, paris sokaklarında dolanırken
birkaç metre ötesinde bir dilencinin sesini işitmiş
iriyarı, yaşlıca bir adam, yalvar yakar, kendisinden para istiyor.
mealen, “Allah rızası için, bir sadaka…” gibi şeyler söylüyor
baudelaire, dilencinin yanına yaklaşıyor:
Allah rızası için para isteyen dilenciye,
Allah ne verdiyse girişiyor:
tekme, tokat, yumruk…
ufak tefek baudelaire, dilencinin ağzını burnunu dağıtıyor.
iri yarı dilenci, daha fazla acıya
daha fazla sille tokada dayanamıyor
çöreklendiği yerden ayağa kalkıyor
baudelaire’in çenesine iki tane esaslı yumruk çakıyor
baudelaire, yüzüstü yeri öpüyor
birkaç saniye sonra kendine geliyor ve ayağa kalkıyor
dilenci yine gardını almış, yumrukları sıkılı, dövüşmeye hazır, ayakta dikiliyor
baudelaire, bu kez nazikçe elini uzatıyor:
“şimdi eşit insanlar olduk, artık benden para isteyebilirsin” diyor.

el açan değil, tokalaşan bir Türkiye

muhtaç olmadan yaşamak ne mümkün.rabbim amansızlara muhtaç edip aman dedirtmesin

bu aralar tek istedigim şey...

ben herşeye muhtacım arkadaş bir çocuğun gülümsemesine,bir kuru yaprağın yere düşmesine,ağaçların hışırtısına,kedilerin miyavlamasına,kuşların cıvıldamasına,bir akşam vakti sahil kenarında arkadaşlarla hoş sohbet eşliğinde içmeye muhtacım hiç kimseye muhtaç olmadan yaşanırmı hiç kapımı çalan ve yalnızlığımın içine eden bir dilenciye bile muhtacım yer yer,hem hepimiz birbirimizin dilencisi değilmiyiz binlerce yıldan beri hepimiz birbirimizden birşeyler bekliyoruz.

amin...

bir çift elasına yeşilinin
muhtacım sadece..

hayat rotamı -ne kadar zor olsa da- bu nedenle değiştirmek...

Muhtaç olduğum kudret.Damarlarımda ki asil kanda mevcuttur.

insan biraz olsun kendi karakterini taniyabiliyor...